Duivenvoorde Uitvaartzorg, deskundig en betrokken.

Een afscheid kan ook thuis – artikel uit Senioren Magazine december 2018

Eigenlijk zijn we er allemaal stiekem nieuwsgierig naar: hoe woont de makelaar? Welke keuzes en afwegingen maakt de professional die de hele dag omgeven wordt door het aanbod van doorsnee huizen maar ook buitenkansjes en unieke objecten? En wat kookt de chef-kok als zijn vrienden komen eten? Dominique vroeg Pauline hoe zij een uitvaart “in eigen kring” had geregeld.

“Mijn tantetje was nooit getrouwd geweest. Een bibliothecaresse. Voor mij was ze mijn tweede moeder. De laatste jaren was ik haar mantelzorger. Ik kookte voor haar, bracht haar naar de dokter en soms –als een van haar vriendinnen stierf- ging ik met haar mee naar de uitvaart. In de aula siste ze dan bijna venijnig tegen me “zo wil ik het niét, hoor!” Als ik dan op de terugweg vroeg hoe ze het voor zichzelf wél wilde, was haar antwoord “ ik wil niet dood”. En daarmee was het onderwerp gesloten.

Op een mooie zomerdag werd ze ziek: twee dagen later overleed ze. We baarden haar op in het tuinhuis; een bloemstuk op de kist was niets voor haar dus knipte ik de bloeiende ‘Annabellen’ uit de tuin en bedekte haar kist helemaal met Hortensia’s. Een plechtigheid paste evenmin bij mijn tantetje; ze had niets met muziek of een aula met speeches. Een afscheid met lekkere hapjes leek logischer: ze was gek op taartjes. We nodigden de familie en een handjevol vrienden -allen zeer op leeftijd- bij ons thuis uit voor een afscheidsbijeenkomst. Dat was logisch: haar verjaardagen vierde ze ook altijd vanuit ons huis.

In haar huis verzamelde ik “typische-tantetje” dingetjes: het blauwe Nivea-doosje waar ze de hele dag haar handen mee in-vette, een half-ingevuld cryptogram (ze begon altijd vol goede moed) een doosje wybertjes, een paar papillotten (voor haar gekke kleine krulletjes) en meer van dit soort reliquien. Tijdens de afscheidsbijeenkomst legden we die op grote dienbladen neer, en als vanzelf riepen die herinneringen uit haar leven op. Er was koffie, thee en allerhande lekkernijen, iedereen die haar lief was, was bij elkaar, heel informeel en heel rommelig, precies zoals mijn tantetje zelf was. En toen vroeg mijn neef het woord: hij wilde een herinnering delen. Als er niet gesproken werd liepen familieleden, soms alleen, soms in groepjes, naar het tuinhuis om daar even een laatste momentje met tantetje te hebben. Er werd gehuild, gelachen, spontaan gesproken en vooral: veel gegeten. Na 1,5 uur kwam de rouwauto. De genodigden vormden een erehaag langs het tuinpad en de kist werd uitgedragen. Ik reed als enige met de rouwauto mee naar het crematorium voor de technische crematie.”

Dominique wil weten of er een rol was voor de uitvaartondernemer tijdens de afscheidsbijeenkomst. Die was van ongekend belang: ik wilde afscheid nemen, en niét organiseren, dus een collega onmisbaar en onzichtbaar aanwezig. Hij nam de jassen aan, wees de toiletten, waarschuwde de mensen in het tuinhuis als er gesproken werd, stuurde de catering aan en zorgde dat na het vertrek van de rouwauto iedereen naar huis ging en alles weer werd opgeruimd.“ Toen ik weer thuiskwam was het alsof er niets was gebeurd, en kon ik mijn tranen de vrije loop laten”.

Naar aanleiding van het verhaal van Pauline is het duidelijk dat een afscheid op eigen wijze vormgegeven kan worden. Niks is verplicht tijdens een afscheidsbijeenkomst. Het is mogelijk om af te wijken van de ‘standaard’ locaties, (zoals een crematorium of een aula op een begraafplaats) en het is eveneens mogelijk een intiem en persoonlijk afscheid thuis te organiseren. Duivenvoorde Uitvaartzorg denkt graag mee met uw ideeën zodat we een afscheid vormgeven passend bij de overledene en de herinneringen van de familieleden en vrienden.

Gepubliceerd in Senioren Magazine, december 2018 – Bekijk het originele artikel hier